vrijdag 25 oktober 2013

LE JAMBON, LE CHIEN ET LES PUCES...

aantal woorden: 586 / geschatte leestijd: 3m

"Wie bij den hond slaapt, krijgt zijn vlooien"


Kent u die uitdrukking? Eergisteren kwam Jan Jambon op vervelende wijze in het nieuws: de N-SA - nee, deze keer eens niet de Amerikaanse afluisterdienst, maar een nogal schimmige extreemrechtse politieke organisatie onder leiding van ene mijnheer Eddy Hermy - publiceerde een foto waarop te zien is hoe Jambon een toespraak staat te houden op een bijeenkomst van het Sint-Maartensfonds, een v.z.w. van de 'Vlaamse Oostfrontersgemeenschap'. De dag nadien werd Peter De Roover, erevoorzitter van de Vlaamse Volksbeweging blijkbaar belast met de opdracht dit brandje in de media te blussen. "Het is niet omdat je naar iemand luistert, dat je het er daarom eens mee bent", zo suste De Roover wanneer hij het over de whereabouts van Jambon had. Ik kan mij daarbij niet van de gedachte ontdoen dat dit argument eerder op de ex-Oostfronters dan op Jambon zelf slaat, gezien die laatste toch duidelijk niet degene is die staat te luisteren, oordelend op de foto. 


Het verdriet van België


Het is tegenwoordig bijna bon ton om 'een beetje' revisionist te zijn. Hoe meer de Tweede Wereldoorlog zich uit ons collectief geheugen verwijdert, hoe meer het aanvaard wordt om te doen alsof er nooit een verband heeft bestaan tussen de Vlaamse beweging en Duitsland en haar respectievelijke politieke regimes. Sta mij toe (jonge?) lezer, om u er hier even fijntjes aan te herinneren dat er wel degelijk een verband was. 


Tijdens de jaren 1920 waren de conclusies die men uit de Flamenpolitik van de Duitsers ten tijde van de Eerste Wereldoorlog kon trekken blijkbaar niet voldoende om te vermijden dat de Vlaamse beweging zich in de jaren 1930 en in de loop van de Tweede Wereldoorlog opnieuw als een ezel aan dezelfde steen zou stoten. 


Maar wat meer is: in de naoorlogse jaren 1950 en 1960 is er vanuit Vlaamsnationale hoek nooit één officiële verklaring gevolgd waarbij formeel afstand werd gedaan van het fascistische gedachtegoed. Nooit kwam er een ondubbelzinnige mededeling uit die hoek die zei: "Ok, er waren de omstandigheden, maar de politieke collaborateurs uit onze Vlaamsgezinde rangen hebben onmiskenbaar ernstige fouten gemaakt en daar betuigen wij onze spijt voor". Zo een collectieve verontschuldiging had op haar beurt en op termijn de weg zeker geopend naar amnestie, die er in tegenstelling tot in onze buurlanden bij ons bijgevolg nooit is gekomen. 


Zachte heelmeesters...


En dat laatste feit is evengoed een probleem, want het zorgt er voor dat de emoties hierover tot op de dag van vandaag nog steeds hoog oplopen. De geschiedenis toont echter dat iedereen vanuit een slachtofferrol helaas liever in zijn eigen grote gelijk bleef zitten: "het was toch onze schuld niet, mijnheer". Elke Vlaamse familie heeft zo wel een 'bompa' of 'nonkel' waarover met het liever niet heeft aan de feesttafel.

Maar zoals men uit talrijke verzoeningsprocessen in andere landen kan leren - denk hierbij aan Zuid-Afrika, of Rwanda - is verantwoordelijkheid echter steeds een gedeelde zaak. Het hierboven beschreven aspect van het oorlogstrauma is in België nooit verwerkt geraakt. Het zorgt er voor dat er tot op vandaag nog steeds regelmatig bij "den hond" wordt geslapen en "de vlooien" krijg je er dan gratis bij. Maar ook daar mag je anno 2013 best niet te veel meer over zeggen want "don't mention the war" en "de wet van Godwin", weet u wel? 

Maar hoe wil je nu dat oude wonden niet langer stinken, als ze nooit fatsoenlijk gereinigd zijn geweest?


2 opmerkingen:

  1. Misschien wordt er gedacht dat de jonge generaties, die in tijd steeds verder verwijderd staan van de eerste en tweede wereldoorlog, daar geen verbinding meer mee hebben, en dus de Vlaamse beweging niet langer zien vanuit dit historisch perspectief. Maar dat brengt dan ook met zich mee dat de term nazi tegenwoordig steeds minder inhoudelijke betekenis heeft, of liever, die betekenis wordt verschoven naar neo-nazi met heel andere connotaties (daarom niet minder lelijk, maar misschien met een veel lichter 'strafblad'). Het lijkt erop dat de Vlaamse beweging inderdaad een steenezel is, die zich makkelijk opnieuw stoot aan dat ideologisch gevaarte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een vreemde samenloop der omstandigheden : op de dag dat de Jambon zijne foto in de kranten verscheen heb ik een boek uit de bib geleend namelijk Marnix Beyen's "Oorlog & Verleden, Nationale Geschiedenis in België en Nederland, 1938-1947", om te lezen over Robert Van Roosbroeck dewelke met 2 boeken in mijn huisbibliotheek prijkt : "Geschiedenis van Vlaanderen"(5 delen) en "Willem de Zwijger" uitgegeven bij het Mercatorfonds ... :)))

    BeantwoordenVerwijderen